خدمت این خواننده محترم و دیگر دوستانی که ممکن است همین سوال برایشان پیش آمده باشد عرض می شود که اگر به لایحه بودجه کشورمان که همین چند هفته پیش از طرف دولت محترم تقدیم مجلس شد را خوانده باشید (با ابتکار دولت مهر ورزی و بنا به گفته رئیس جمهور محترم چون ایشان و اطرافیانشان از لوایح قبلی سر در نمی اورند آن را از 1000 صفحه به 50 صفحه تقلیل داده اند تا بتوانند متوجه شوند در آن چه چیزی نوشته شده است) بیش از 60 میلیارد دلار از درآمد موجود در این لایحه مربوط به فروش مستقیم نفت خام است . معنی ساده این ردیف درآمدی این است که اگر بنا به هر دلیل کشور قادر به فروش نفت نباشد 60 میلیارد دلار از درآمدش (به تبع هزینه های دولت ) کاسته خواهد شد و برای جایگزین کردن این میزان درآمد باید تولید ناخالص داخلی کشور حداقل 600 میلیارد دلار افزوده شود (امری تقریبا محال).
لابد می دانید که عمده مصرف دلار های نفتی در سال های اخیر صرف خرید و واردات کالاهای مصرفی همچون تیر آهن ، برنج ، پرتقال ،گوجه فرنگی ، سیب زمینی ، پیاز و..... می شود. در واقع در ایران علیرغم تبلیغات، دولت به نفت نه به عنوان یک سرمایه بلکه به عنوان درآمد نگاه می کند. در حالی که هر کسی می داند این درآمد دائمی نیست و غیر قابل اعتماد است.
بر خلاف تصور عموم کشورهای عربی بسیار هوشندانه تر با درآمد نفتی غیر دائمی شان بر خورد می کنند. اگر لایحه بودجه کشورهایی مانند کویت و عربستان را دیده باشید متوجه می شوید که حتی یک سنت از درآمد حاصل از فروش نفت در لایحه بودجه این کشورها جایی ندارد. در این کشورها نفت به عنوان یک سرمایه غیر مولد تلقی شده و درآمد حاصل از آن تماما صرف خرید سهام شرکت های بزرگ چند ملیتی ، بنادر و فرودگاه های بزرگ جهان ، هتل ها و...... می شود . به این ترتیب این سرمایه غیر مولد تبدیل به سرمایه مولد با درآمد بلند مدت (و احتمالا دائمی) می شود . ضمن آنکه پول حاصل از درآمد نفت محفوظ مانده است و هر سال درآمدی از آن عاید کشور می شود .در واقع این درآمد دائمی است که در این کشورها هزینه می شود .
نمونه اخیر و در ابعاد کوچکتر این قضیه در سفر دیروز وزیر مالیه کشور قطر به ایران مطرح شد . به این ترتیب این کشور با خرید سهام شرکت های سودده ایرانی در درآمد آنها شریک می شود در حالیکه سرمایه اولیه آنها(پول حاصل از فروش نفت) هم تماما توسط دولت ایران تضمین شده است و هر زمان که بخواهند قادر به خروج سرمایه شان از کشور می باشند.
معنی ساده آن این است که اگر فردا روزی قیمت نفت ارزان شود (یا حتی تمام شود) در اقتصاد کشورهای عربی منطقه هیچ اتفاقی نخواهد افتاد چون اقتصاد آنها وابستگی آنچنانی به درآمد نفت ندارد .در عوض تنها کشور منطقه که روزهای تلخی را در صورت کاهش بهای نفت و یا پایان دخایر آن تجربه خواهد کرد همان کشور عزیز خودمان ایران است.
البته گویی مردم این کشور عزیز عاشق تجربه کردن چنین روزی هستند . چه حدود 30 سال پیش که توقع داشتند دولتشان نفت بفروشد و آب و برق مجانی به آنها بدهد چه سه سال پیش که رای خود را به کسی دادند که وعده می داد می خواهد نفت را بر سر سفره هایشان بیاورد .
Quote this article on your siteTo create link towards this article on your website,
copy and paste the text below in your page.
Preview :
سه شنبه, ۰۵ آبان ۱۳۸۸
خدمت این خواننده محترم و دیگر دوستانی که ممکن است همین سوال برایشان پیش آمده باشد عرض می شود که اگر به لایحه بودجه کشورمان که همین چند هفته پیش از طرف دولت محترم...
